|
Ons systeem van werkloosheidsuitkeringen die onbeperkt zijn in de tijd (en uniek in de wereld) is één element van de werkloosheidsval.
De werkloosheidsval betekent dat het voor sommige personen niet voldoende economisch interessant is om uit de werkloosheid te treden. Dat er een groot aantal werklozen is en anderzijds een massa vacatures niet ingevuld geraken is het gevolg van de werkloosheidsval.
De werkloze geniet ook van talrijke sociale en fiscale voordelen die hij verliest als hij gaat werken: quasi ‘gratis’ (kosteloos) openbaar vervoer, verminderd telefoon- en elektriciteitstarief, verhoogde kinderbijslag, huurtussenkomst, verwarmingstoeslag (tot 150€), bijdrage in de schoolkosten, ‘gratis’ tandverzorging en zelfs ‘gratis’ sporten, lagere tarieven in kinderdagverblijven (bijvoorbeeld 1,33 euro per dag ten opzichte van 23,7 euro), bevoordeling in het studiebeursstelsel, voordeeltarieven tot volgen van cursussen, interessantere fiscale behandeling van uitkeringen. Om van de zee van tijd om in het zwart bij te klussen nog niet te spreken.
Het LDD-programma schept de voorwaarden om meer mensen aan het werk te krijgen. Op zich is dit niet voldoende. De werklozen moeten ook nog aan het werk willen. Zolang werken niet meer loont dan niet-werken is duidelijk dat men het werkloosheidsprobleem nooit zal kunnen oplossen.
Werkloosheidsuitkeringen worden in ons land niet meer gezien als waarvoor ze oorspronkelijk bedoeld waren: het financieel overbruggen van een periode zonder werk. In Angelsaksische landen zegt men niet “I’m unemployed”, maar “I’m in between jobs”. Deze mentaliteit moet opnieuw uitgevonden worden.
Het stelsel van de werkloosheid moet daarom gericht zijn op de oorspronkelijke doelstelling. Dit kan onder meer door het qua kost terug te brengen naar een normaal Europees niveau. De totale uitgaven van de eigenlijke werkloosheidsuitkeringen bedragen 2,60% van het BBP. Gemiddeld ligt dat minstens een percent lager. Wij voorzien een terugval naar 1,25%. Dit is mogelijk, deels door de hervorming van het stelsel (wij opteren voor het Nederlandse model), maar vooral omdat er met de hervormingen die wij voorstaan gewoon minder werklozen zullen zijn. Alles is immers gekaderd in een operatie waarin werken opnieuw aantrekkelijk wordt gemaakt.
Zo evolueren we naar een normaal Europees niveau (dezelfde hoogte van Oostenrijk en Zweden, toch niet meteen de meest asociale landen ter wereld).
Zo komt sociaal geld vrij dat men op een meer moreel verantwoorde manier kan aanwenden, nl. voor de instandhouding van de totale sociale zekerheid nu en in de toekomst. LDD wil immers jaarlijks 1,5% van het BBP reserveren en kapitaliseren om het sociaal systeem tot ver in de toekomst te blijven garanderen. Dit is socialer dan nu omwille van electorale belangen in stand houden van een onbegrijpelijk genereus werkloosheidssysteem dat de welvaart afbreekt.
Het Nederlandse werkloosheidssysteem is verre van het strengste van Europa en kent een sterk verzekerend karakter (een hogere “vervangratio” dan bij ons), waarbij de toegang afhankelijk is van een minimum arbeidsgeschiedenis (26 weken op 36 voorafgaand aan de aanvraag). De uitkeringsduur is beperkt tot 38 maanden.
|
