|
In België duurt een loopbaan gemiddeld 37 jaar. Dit is vier jaar korter dan het Europees gemiddelde van 41 jaar, en 7 jaar korter dan het Scandinavische gemiddelde. In België begint men niet alleen laat te werken (jeugdwerkloosheid, gedeeltelijk verbod op studentenarbeid), men stapt ook vroeg uit. De gemiddelde uitstapleeftijd bedraagt 58 jaar.
Dit geldt niet voor de zelfstandige, van wie drie op de vier na hun zestigste nog altijd achter de toonbank staan.
Op basis van het gelijkheids- en solidariteitsbeginsel, waarop onze sociale zekerheid draait, moet een pensioen voor een werknemer hetzelfde zijn als voor een zelfstandige.
Als het gemiddelde wordt verhoogd naar 40 jaar, dan zijn de terugverdieneffecten al enorm: er wordt meer verdiend, meer belastingen en meer bijdragen (sociale en economische) betaald.
40 jaar lijkt ons een billijke norm. Wie veertig jaar een deel van zijn inkomen heeft afgestaan aan vadertje staat heeft recht op rust, respect en de intresten van zijn investering onder de vorm van een pensioentje. Wie begonnen is op zijn achttiende, mag aan de pensioentafel aanschuiven op zijn achtenvijftigste. Wie er een jaartje of zo wil tussenuit knijpen, mag. Wie de draad van de arbeid terug wenst op te nemen levert dan voor een stuk knowhow aan de bedrijven en krijgt het gevoel terug iets te betekenen in de samenleving. De 40-jarige loopbaanduur kan geïndexeerd worden in functie van de verhoging van de gemiddelde levensduur van de bevolking, net zoals in Zweden. Uiteraard mag iedereen langer werken als hij of zij dat wil.
Niet de 65-plusser moet werken, maar de 50-plusser. Oud is niet Out! Het brugpensioen is een van de meest nefaste statuten van ons sociaal verzekeringsstelsel en is geëvolueerd van sociale noodrem naar een verworven recht. Van de “ vervangende indienstneming” namelijk een ouder laten afvloeien voor een jongere, is niets in huis gekomen. Wie er nu van geniet kan ermee doorgaan, maar LDD zorgt met zijn programma voor flexibele en eenvoudige uitstapregelingen.
|
|
