|
Vele landen hebben zich verbonden om de zgn. Kyotonormen te halen waardoor de CO2-uitstoot drastisch naar beneden moet. Dit kadert in de discussie omtrent de klimaatswijziging.
Volgens klimatologen zou het succesvol halen van deze normen resulteren in hooguit 2/100ste van een graad C° minder in 2050. Om de Kyotonormen te halen moeten strenge en zeer dure maatregelen opgelegd worden. Kan dit pover resultaat dan wel miljarden aan welvaartsverlies verantwoorden?
De landen met de meeste uitstoot van broeikasgassen, zoals de Verenigde Staten, China en India, doen niet mee aan Kyoto. Zolang staten die massaal broeikasgassen uitstoten niet deelnemen aan Kyoto betekent het opleggen van verregaande maatregelen aan onze industrie het opleggen van verregaande concurrentiele nadelen. Dit terwijl het delocalisatierisico hier al zo groot is. Er moeten voor onze industrie gelijke concurrentievoorwaarden heersen.
Ons land zal de Kyotonormen in elk geval niet halen met de vooropgestelde maatregelen die vandaag door andere partijen worden vooropgesteld. We hebben wel de mogelijkheid om, via verhandelbare CO2-emissierechten, propere lucht te kopen in landen die onder hun normen zitten. Het hele systeem vergt echter een enorme bureaucratie en een grote bemoeizucht van de overheid met het bedrijfsleven. Voor ons kan dit niet, omdat dit niets aan de oorzaak van ons probleem verhelpt.
Wanneer we prioritair ageren op de vervuiling die ons vandaag de nek omwringt, zal van onze maatregelen automatisch een positieve invloed uitgaan op de CO2-uitstoot van morgen. We hebben daarom oog voor de uitstoot van andere stoffen, met in het bijzonder één van de belangrijkst veroorzakers van kanker: PAK’s.
Onder meer dit gegeven bepaalt mee het energiebeleid van Lijst Dedecker.
Die betekenen onder meer een geweldige druk op de kosten van het gezondheidsbudget, van de burger, maar ook van de overheid.
|
|
