|
Overbevolking, verouderde infrastructuur, logge bureaucratie... de problemen waarmee onze gevangenissen al decennia lang kampen, komen nu pijnlijk aan het licht. Bovendien is ons gevangenisstelsel zeer duur. Het is een steeds weerkerend pijnpunt: een toenemende vraag naar structurele celcapaciteit. Tegelijkertijd nopen de budgettaire beperkingen tot ingrijpende bezuinigingen.
Alleen een uitbreiding van het gevangeniswezen zal de overbevolking van de gevangenissen tegengaan. Er moet grootschalig geïnvesteerd worden in nieuwe gebouwen. Wij moeten af van de 19e eeuwse opberghuizen die maar niet gemoderniseerd geraken.
Zowel voor de bouw, het beheer van de gevangenis als voor de bewaking van de gevangenen moet beroep worden gedaan op de private sector, waarbij deze moet opereren conform strikte normen die worden uitgetekend door de overheid.
De uitbesteding van opdrachten leidt al tot een geweldige besparing in de bouwfase.
Er moet dan een degelijk wettelijk kader voor het bewakingspersoneel in die instellingen worden geschapen. De overheid stelt eisen betreffende de opleiding en integriteit van de medewerkers en de wijze waarop toezicht wordt uitgeoefend op de uitvoering van geweldstaken en regimeactiviteiten. Het betalingsmechanisme wordt hierbij gekoppeld aan kwaliteit die constant wordt gecontroleerd. Een bonus-malussysteem zal voor extra motivatie zorgen: hoe minder recidive onder de gevangenen, hoe hoger de premie die het bedrijf krijgt voor de exploitatie van de gevangenis.
Het geweldmonopolie blijft in beginsel in handen van de overheid. Er zal altijd politie betrokken worden bij de uitoefening van de taken. Een aantal taken kan niet overgedragen worden aan de private sector (effectief plaatsen van gedetineerden, opleggen van aanvullende beperkingen op grondrechten bij wijze van disciplinaire straf, verlenen van wettelijke beveiligingsbevoegdheden).
|
